INLEIDING:
De aloude anekdote van de Diepenheimer
Schuren voltrok zich naar alle waarschijnlijkheid reeds lang
voor mensen heugenis, maar herleeft nu middels de beeldend kunstenaar
Antoon Versteegde, die als medium fungeert om het voorval als
volgt te beschrijven.
SPROOKJE:
Heel, heel
lang geleden was er een prins die heimelijk zijn vaders kasteel
verliet om zich buiten de grachtengordel te amuseren. De dienaren
die hem daar zagen, legden de prins geen strobreed in de weg,
en waarschuwden alleen voor de rivier die nimmer zijn pad mocht
kruisen.
De kracht van
de nog jonge vorst zou niet zijn opgewassen tegen het geweld
van het water, dat ieder jaar een slachtoffer opeiste. Toen de
prins beteuterd over het kwaadaardige water tuurde en dit vergeleek
met de zojuist door hem genomen kasteelgracht, werd zijn oog
getroffen door een bloemenplukkend meisje aan de overzijde, terwijl
een bliksemschicht zijn hart doorboorde.
Hij probeerde
onmiddellijk haar aandacht te vangen, daarbij behoedzaam de inmiddels
beangstigende rivier ontwijkend. Maar zijn gebaren overrompelden
het meisje zozeer, dat zij zich afwendde van het water en opgetogen
terugkeerde naar haar dorp, waar haar vader haar verbood nog
één voet in de nabijheid van de verguisde prins
te zetten.
Toch had deze
vluchtige ontmoeting geleid tot het vurige verlangen elkaar telkens
weer te aanschouwen, enkel gescheiden door die dodelijk gewaande
rivier. Uren konden zij daar aan weerszijden zitten, starend
en gebarend, zonder elkaar te kunnen kussen. De seizoenen trokken
zo geduldig aan hen voorbij, totdat de nacht aanbrak waarop de
prins zijn angst en onschuld verloor en het water overstak om
bij zijn lief te komen en daar in elkaars armen te slapen.
Zo werden zij
de volgende dag ook teruggevonden door hun wanhopige vaders,
die beiden ontstaken in een grote toorn, hoewel geheel verschillend
van aard. De prins zou zich zonder aanzien hebben vergrepen,
en moest zich tot aan zijn berouw schuil houden op het landgoed,
verstoken van water en brood en al spoedig gevolgd door een schaamteloze
dood.
De tot schande
geachte dochter verdronk zichzelf in haar niet te stelpen tranen,
en haar ongeboren vrucht zag nimmer het licht. Nadat de tranenstroom
de rivierbedding had bereikt, bedaarde hier de voorheen wellustig
kolkende golven voorgoed, en nimmer zou de rivier nog op dergelijk
gruwelijke wijze haar tol opeisen.
